به‌گزارش قدس آنلاین، دموکرات‌های آمریکا پس از پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، با این پرسش روبه‌رو هستند که چگونه می‌توانند از ابزارهای قانونی و نظارتی خود برای پایان دادن به جنگ آمریکا علیه ایران استفاده کنند؛ جنگی که به یکی از مهم‌ترین چالش‌های سیاسی دولت دونالد ترامپ تبدیل شده است.
نشریه ریزن(Reason) در گزارشی در این خصوص نوشت: وضعیت کنونی آمریکا شباهت‌هایی با انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۰۶ دارد؛ زمانی که دموکرات‌ها پس از آغاز جنگی نامحبوب در خاورمیانه از سوی دولت جمهوری‌خواه جورج بوش، اکثریت کنگره را به دست آوردند، اما نتوانستند از اختیارات خود برای مهار جنگ استفاده کنند.
به نوشته این نشریه، نظرسنجی‌های پس از انتخابات نشان می‌دهد ۶۲ درصد رأی‌دهندگان جنگ با ایران را اشتباه می‌دانند و ۷۴ درصد نیز این جنگ را عاملی مهم در تصمیم انتخاباتی خود عنوان کرده‌اند. شماری از دموکرات‌های تازه‌منتخب نیز با مواضع ضدجنگ توانستند در رقابت‌های انتخاباتی، نامزدهای مورد حمایت جریان سیاسی سنتی حزب را شکست دهند.
با این حال، تبدیل این مخالفت عمومی به سیاست عملی آسان نیست؛ زیرا ترامپ بارها نشان داده است که می‌تواند مصوبات کنگره برای پایان دادن به جنگ را وتو یا نادیده بگیرد. مهم‌ترین ابزار مستقیم کنگره، کنترل بودجه نظامی است؛ اقدامی که به دلیل پیامدهای سیاسی و نگرانی درباره تأمین مالی نیروهای نظامی، برای دموکرات‌ها نیز هزینه‌بر خواهد بود.
ابزارهای کنگره برای توقف جنگ
رو کانا، نماینده دموکرات کالیفرنیا، خواستار توقف تأمین مالی اقدامات نظامی بیشتر علیه ایران از سوی مجلس نمایندگان و سنا شده است؛ رویکردی که او آن را مشابه اقدام کنگره برای پایان دادن به جنگ ویتنام می‌داند. دموکرات‌ها اکنون در مجلس نمایندگان اکثریت دارند، اما برای بی‌اثر کردن وتوی رئیس‌جمهور به اکثریت دوسوم نیاز دارند. تجربه سال ۲۰۰۷ نیز نشان می‌دهد که تهدید به قطع بودجه ممکن است در نهایت به عقب‌نشینی دموکرات‌ها منجر شود. در آن زمان، جورج بوش لایحه‌ای را که برای خروج نیروهای آمریکایی از عراق ضرب‌الاجل تعیین می‌کرد، وتو کرد و دموکرات‌ها در نهایت با تصویب بودجه‌ای بدون تعیین مهلت خروج موافقت کردند.
نویسنده با اشاره به تفاوت‌های جنگ ایران و عراق می‌نویسد که جنگ ایران از ابتدا فاقد حمایت اکثریت افکار عمومی آمریکا بود و برخلاف جنگ عراق، دولت ترامپ بدون دریافت مجوز کنگره و با حمله غافلگیرانه به ایران آن را آغاز کرد. همچنین دولت آمریکا از همان ابتدا اعلام کرده بود که این جنگ را به درخواست اسرائیل و در چارچوب دفاع جمعی از این متحد خود آغاز کرده است؛ موضوعی که به دلیل افزایش حساسیت‌ها درباره نقش اسرائیل در سیاست آمریکا، به یکی از محورهای مناقشه داخلی تبدیل شده است.
نقش اسرائیل و هزینه‌های ادامه جنگ
نقش اسرائیل برای مخالفان جنگ دو وجه دارد. از یک سو، منتقدان جنگ می‌توانند استدلال کنند که منافع یک کشور خارجی، آمریکا را وارد درگیری کرده و امنیت شهروندان این کشور را به خطر انداخته است.
عبدالسید، نامزد دموکرات ایالت میشیگان که در انتخابات پیروز شد، در جریان مناظره انتخاباتی گفته بود: «اسرائیل ما را به جنگ با ایران سوق داد. از خود بپرسید آیا به‌واسطه این جنگ امنیت بیشتری داریم؟»
از سوی دیگر، دولت ترامپ می‌تواند مسئولیت تشدید دوباره جنگ را متوجه اسرائیل کند. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، چند روز پس از آغاز جنگ مدعی شده بود که واشنگتن از اقدام قریب‌الوقوع اسرائیل و پیامدهای آن برای نیروهای آمریکایی آگاه بوده و به همین دلیل تصمیم به حمله پیش‌دستانه گرفته است.
نویسنده همچنین به هزینه‌های مالی جنگ اشاره می‌کند و می‌نویسد اسکورت دریایی نفتکش‌ها از سوی نیروهای آمریکایی ماهانه دو تا سه میلیارد دلار هزینه دارد. به گفته چاک شومر، رهبر دموکرات‌های سنا، تنها راه مطمئن برای حفاظت از نیروهای آمریکایی، پایان دادن هرچه سریع‌تر به جنگ است.
تحقیقات کنگره و احتمال استیضاح
راهکار دیگر دموکرات‌ها استفاده از اختیارات نظارتی و تحقیقاتی کنگره برای افزایش فشار بر دولت ترامپ است. تاکنون نمایندگان دموکرات درباره تلفات نیروهای آمریکایی، حملات آمریکا به غیرنظامیان، هزینه‌های مالی جنگ و نقش باورهای مذهبی افراطی در جلسات توجیهی نظامی خواستار پاسخگویی دولت شده‌اند.
اکثریت جدید مجلس نمایندگان می‌تواند این درخواست‌ها را از سطح نامه‌نگاری فراتر برده و با صدور احضاریه، اسناد و شهادت مقام‌های دولتی را مطالبه کند. این تحقیقات حتی می‌تواند زمینه‌ساز استیضاح برخی مقام‌های دولت، از جمله پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، شود.
با این حال، نویسنده تأکید می‌کند که مهم‌ترین مسئله، میزان جدیت دموکرات‌ها برای پایان دادن به جنگ است. رهبری این حزب پیش از آغاز جنگ نیز از طرح قطعنامه محدودکننده اختیارات جنگی ترامپ حمایت قاطعی نکرد و برخی گزارش‌ها حاکی از آن بود که شماری از دموکرات‌ها ادامه جنگ را از نظر سیاسی به سود خود می‌دانستند؛ زیرا معتقد بودند ترامپ باید هزینه‌های این درگیری را بر عهده بگیرد.
این موضع‌گیری‌ها در حالی مطرح می‌شود که برخی رهبران دموکرات پیش‌تر از توافق صلح ترامپ با ایران در ژوئن ۲۰۲۶ نیز انتقاد کرده بودند. چاک شومر آن توافق را «هنر تسلیم» توصیف کرد و مدعی شد که در آن منابع مالی مالیات‌دهندگان آمریکایی به ایران واگذار می‌شود. این توافق در ژوئیه همان سال از هم پاشید.
انتخابات میان‌دوره‌ای؛ هشدار به دموکرات‌ها
نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای نشان داد که مواضع دوپهلو درباره جنگ دیگر برای بخشی از رأی‌دهندگان پذیرفتنی نیست. عبدالسید در رقابت‌های مقدماتی و انتخابات عمومی با انتقاد از رقبای خود به دلیل همراهی با جنگ و مخالفت غیرصادقانه با آن توانست پیروز شود.
نویسنده در پایان با یادآوری تجربه جنگ عراق در سال ۲۰۰۷ هشدار می‌دهد که مخالفت لفظی با جنگ لزوماً به اقدام عملی برای پایان دادن به آن منجر نمی‌شود. در آن زمان نیز هری رید، رهبر وقت اکثریت دموکرات سنا، از ادامه حضور نیروهای آمریکایی در عراق انتقاد می‌کرد اما در نهایت به تأمین بودجه ادامه جنگ رأی داد. اکنون نیز آزمون اصلی دموکرات‌ها نه موضع‌گیری‌های انتخاباتی، بلکه میزان آمادگی آنها برای استفاده از اختیارات کنگره با هدف متوقف کردن جنگ آمریکا علیه ایران است.
نظر شما